خُنْج، شهری در جنوب استان فارس و مرکز شهرستان خنج است. این شهر در فاصله ۲۶۵ کیلومتری از شیراز و ۱۱۰ کیلومتری خلیج فارس واقع شده. برپایه آمار سرشماری نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمیعت آن ۱۹٬۲۱۷ تن جمعیت گزارش شده است.[۴] که از این دید بیست و پنجمین شهر پر جمیعت استان فارس و سیصد و پنجاه و چهارمین شهر پر جمیعت ایران بهشمار میرود. مردم خنج از پارسهای اچمی هستند و به زبان لارستانی (اچمی)، گویش خنجی سخن میگویند. دین مردم شهرستان خنج اسلام است و مذهب آنها اهل سنت و جماعت و از فقه شافعی هستند. خنج را پایتخت معنوی و دروازه لارستان بزرگ مینامند.
در دنیایی که زندگی روزبهروز شلوغتر و وابستگی به فناوری بیشتر میشود، خانههای مینیمال بیش از هر زمان دیگری مورد توجه قرار گرفتهاند. اما مینیمالیسم امروز دیگر تنها به دیوارهای سفید و فضاهای خالی خلاصه نمیشود؛ بلکه بر طراحی هدفمند، استفاده از مصالح طبیعی، نور، تهویه و ارتباط عمیق با محیط اطراف تأکید دارد. این پنج خانه در نقاط مختلف هند، نمونههایی الهامبخش از این رویکرد هستند. (AD)
کپی لینک
۱. بازآفرینی خانههای سنتی «وادا» در ماهاراشترا
این خانه با الهام از معماری سنتی «وادا» و طراحی معمار چیتان لاهوتی، گذشته و حال را در کنار هم قرار داده است.
کفپوش سنگی با رنگهای گرم، دیوارهای آجری نمایان، حیاطهای سنگفرش و حذف تزئینات غیرضروری باعث شدهاند بنا هویت تاریخی خود را حفظ کند و درعینحال ظاهری مدرن و مینیمال داشته باشد.
کپی لینک
۲. ویلای پرتغالی امیر علی در گوا
ویلای بازیگر هندی امیر علی در منطقه آساگائو گوا با طراحی استودیوی Indigofolds، نمونهای از مینیمالیسم گرم و صمیمی است.
دیوارهای سفید، جزئیات سبز ملایم و استفاده از چوب انبه، سنگ و حصیر، فضایی آرام ایجاد کردهاند. حیاطهای سرسبز، تراس مشرف به دره و فضاهای نیمهباز نیز مرز میان خانه و طبیعت را از بین بردهاند.
کپی لینک
۳. خانهای روستایی با کمترین اثر بر طبیعت
این خانه در یکی از روستاهای گوا با هدف کمترین مداخله در محیط طبیعی ساخته شده است.
سازه بتنی، بلوکهای سفالی توخالی، اندود آهکی و سیستم تهویه طبیعی باعث شدهاند بیشتر فضاهای خانه بدون نیاز به سیستم سرمایشی قابل استفاده باشند. مصالح بومی و طراحی اقلیمی، مصرف انرژی را نیز کاهش دادهاند.
کپی لینک
۴. خانهای بروتالیستی و مینیمال در سورات
این اقامتگاه تعطیلات در شهر سورات با خطوط ساده، رنگهای خنثی و استفاده از مصالح محلی طراحی شده است.
طراحان تلاش کردهاند همه عناصر خانه با سبک زندگی ساکنان هماهنگ باشند، نه صرفا نمایش سلیقه آنها. تنها نقطه شاخص فضا، کفپوش ترازو در اتاق نشیمن است که بدون برهم زدن سادگی کلی، جلوهای متفاوت به خانه بخشیده است.
کپی لینک
۵. احیای یک خانه صدساله در گوا
معمار مرمت روشل سانتیمانو، هنگام بازسازی این خانه تاریخی، الحاقات غیرضروری را حذف کرده و مصالح اصیل بنا را دوباره نمایان کرده است. دیوارهای سنگی، کفپوشهای ترازو و اکسید، چوب طبیعی و چراغهای دستساز، فضایی آرام و دلنشین ایجاد کردهاند.
نور طبیعی، تهویه مناسب و چشمانداز باغ، مهمترین عناصر طراحی این خانه هستند و نشان میدهند مینیمالیسم میتواند در کنار حفظ هویت تاریخی نیز معنا پیدا کند.
