اوز سرزمین جلوه های طبیعی و تاریخی

می توان 1 را دیار نخل و آفتاب هم نامید. چون اگر به منطقه «دومان» دامن روستای کهنه در بخش مرکزی مراجعه کنید روستائی از نخل و البته تابش بی دریغ و فروان آفتاب را هم می توان به خوبی دید. گرچه 1 آب انبارها (برکه ها) نیز لقبی لست که به این شهر فرهنگی می دهند.

شهرستان اوز پا به پای تاریخ هم آمده است. ریشه در ایران باستان دارد و شاعر مشهورش آن را شهر هزاره ها نامیده است. اما رازها و مستندات 1 آن  همچنان نهفته و ناشناخته است. شهرستان اوز در حد فاصل شهرستان 1 لارستان، گراش، خنج و جویم قرار دارد. ردپای راه های باستانی از کاریان کهن، قلعه زیردژ هود، چهارطاقی محلچه و قلعه پروده به چشم می خورد و اینها نشانی از باستانی بودن این دیار است.

این شهرستان در منطقه ای خشک و کم آب قرار دارد و گفتیم که نامش با آفتاب همراه است. اما نمی توان از شکوه آفرینش و زیبائی های 1، کوه ها، تپه ها، دشت های خرم و گنبدها نمکی اش که 1 باشکوهی از زیست بوم جنوب ایران است، سخن به میان نیاورد. مرغزار، تنگه عنوه، دشته و برزگو، تالاب هیرم، نمکدان و … نمونه های زیبائی از این ادعاست. آب انبار (برکه) بدون شک یکی از یادمان های تاریخی، فرهنگی و اجتماعی بوده که بهترین گنجینه های ارزشمند و بازگو کننده آئین ها، فرهنگ، هنر، معماری و شیوه زندگی مردم از گذشته های دور بوده است. گرچه در لارستان قدیم سه فرم و شکل از برکه ساخته می شده است یعنی:

۱- گرد (دائره ای) که ویژه مسلمانان بوده

۲- استوانه ای و کشیده (دراز) که مخصوص یهودیان بوده است.

۳- آب انبارهای حلبی که در واقع راه ارتباطی چهار برکه را به صورت صلیب به هم متصل کرده است. ولی در شهرستان اوز غالب برکه ها از نوع اول است و تعداد برکه های دراز ار تعداد انگشتان دو دست تجاوز نمی کنند. برکه ملامحمد یکی از چهار برکه بزرگ ایران و برکه سلفی قدیمی ترین برکه شهرستان اوز است.

کاروانسراهای لرد میری، سیفا و معلم کثیر محل سکونت و عبور کاروان ها و مسافران مختلف بوده است.

شهرستان اوز افزون بر ۲۰ آثار تاریخی در فهرست آثار ملی ثبت شده دارد و ۲۰ اثر نیز در شرف ثبت است. شهرستان اوز با جمعیتی حدود ۴۵ هزار نفر دارای ۲ شهر ، ۲ بخش و ۴ دهستان است که در فاصله ۳۸۵ کیلومتری جنوب شرقی شیراز استوار، زیبا و محکم در انتظار پیشرفت و عمران است.

لینک کوتاه: http://pasineevaz.com/?p=17031